ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.......

σε ασφαλτοστρωση 

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στις γυναίκες οι οποίες μέσα από τους αγώνες τους κατάφεραν να κερδίσουν σε πολλά μέρη του κόσμου δικαιώματα που παλαιότερα ήτανε αδιανόητα. Οι Έλληνιδες δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση και αναδείχτηκαν πρωταγωνίστριες σε αρκετές στιγμές της ελληνικής ιστορίας.

Από την αρχαιότητα ακόμα οι γυναίκες στην Ελλάδα έδωσαν το στίγμα τους με τις Σπαρτιάτισσες να αποτελούν τον θεμέλιο λίθο στην οικοδόμηση του Σπαρτιάτη πολεμιστή ενώ στην επανάσταση του 1821 δεν Υπηρξαν λίγες οι μορφές που έδωσαν τον αγώνα για την αποτίναξη του τουρκικού και εγχώριου ζυγού.

Στην ανοικοδόμηση του νεότερου ελληνικού κράτους και ειδικότερα μετά το 1900 τα γυναικεία χέρια ήταν απαραίτητα και ας αρνιωταν χαρακτηριστικά να τους αποδοθούν τα δικαιώματα από το ανδροκρατούμενο 

ελληνικό κράτος.

καπνεργατριες

Η μικρασιατική καταστροφή τροφοδότησε την εγχώρια βιοτεχνία και καπνοβιομηχανία με φτηνά γυναικεία χέρια , τότε γίνονται και τα πρώτα βήματα του γυναικείου συνδικαλισμού με της απεργίες των καπνεργατριών όπου έχασαν την ζωή τους αρκετές από αυτές (Η Μαρία Χουσιάδου (1924) στην απεργία καπνεργατών στην Καβάλα, η Βασιλική Γεωργαντέλλη, που έγκυο έξι μηνών τη θέρισαν οι σφαίρες στις 8 Αυγούστου του 1926, η καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη από το Αγρίνιο (1927), η καπνεργάτρια Αναστασία Καρανικόλα, στέλεχος του ΚΚΕ (9 Μάη 1936) στη Θεσσαλονίκη) .  

Το 1940 οι ηρωικές μορφές των βουνών της Πίνδου και των νοσοκόμων του ερυθρού σταυρού όπως και οι συμμετοχή τους στην ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ έδωσε το έναυσμα για να γίνει πιο έντονη από ποτέ η ανάγκη εκπροσώπησης τους στο ελληνικό κράτος.

Στο εξωτερικό η γυναίκες με την Βιομηχανική Επανάσταση έζησαν τις χειρότερες μορφές εργασίας.

Εργάζονταν από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, πολλές δεν έβλεπαν το φως του ήλιου, έτρωγαν απαίσια, δούλευαν με το νερό συχνά μέχρι τα γόνατα, μέσα σε θορύβους που ξεκούφαιναν, μέσα στο χνούδι και στη σκόνη, σε σκοτεινούς, υγρούς, πνιγερούς χώρους.

επαγγελμα "φορτοεκφορτωτης"

 Γρήγορα προσβάλλονταν από διάφορες αρρώστιες, με προεξάρχουσα τη φυματίωση. Με την απειλή της απόλυσης πολλοί βιομήχανοι διατηρούσαν στο εργοστάσιό τους χαρέμι. Τα μωρά γεννιούνταν πότε στο σπίτι, πότε στο εργοστάσιο, για να μεγαλώσουν μετά σε κάποια τρώγλη ή στη λάσπη του δρόμου. Οσα επιζούσαν, δούλευαν κι αυτά στα εργοστάσια. Οι μητέρες, μη έχοντας τη δυνατότητα να θηλάσουν τα παιδιά τους, εργάζονταν με φοβερούς πόνους στο στήθος, μουσκεμένες αδιάκοπα από το γάλα που έτρεχε.

Η πιο τραγική μοίρα ήταν αυτή των γυναικών που δούλευαν στα ανθρακωρυχεία. Μισόγυμνες, να έρπουν μέσα σε γαλαρίες που το ύψος τους δεν ξεπερνούσε το μισό μέτρο... Δούλευαν 14 ώρες την ημέρα, στη διάρκεια της οποίας διανύανε 17-35 χιλιόμετρα μέσα στις στοές. Χωρίς να μπορούν να ισιώσουν το σώμα τους, μέσα στο σκοτάδι! Το χειμώνα δούλευαν έξι μήνες βυθισμένες στο νερό, έτσι που το δέρμα των ποδιών τους ξεκολλούσε, όπως άλλωστε και το δέρμα του θώρακα από την αλυσίδα του βαγονέτου που έσερναν.

Το 1842 μόνο στα ανθρακωρυχεία της Σκοτίας, της Ουαλίας και της Κορνουάλης δούλευαν 8.000 γυναίκες και παιδιά...

Δυστυχώς ακόμα και σήμερα πολλές φορές η γυναικά στην Ελλάδα θεωρείτε κτήμα το οποίο για να αποκατασταθεί θα πρέπει να έχει προίκα χρηματική ή σε πιο εκλεπτυσμένες μορφές μόρφωση ( πιάνο και ολίγα γαλλικά που έλεγαν οι παλαιότεροι)

Την περιοδο που διανυουμε ειναι πιο σημαντικο απο ποτε οι γυναικες  να παρουν ενεργα μερος στους ΑΓΩΝΕΣ και πολλες φορες το κανουν (βιντεο)